About the Author

Tomasz Pietrzykowski

Życiorys

Tłumaczenie

Piotr Witkowski

Urodziłem się 13 września w 1934 roku w Polsce w mieście Łódź jako Tomasz Margulies. Moja rodzina, mimo iż była żydowskiego pochodzenia, wyłącznie mówiła po polsku – moja matka w ogóle nie znała Jidysz.

Mój ojciec, fachowiec w branży tekstylnej, był dyrektorem średniej wielkości fabryki rodzinnej w Zduńskiej Woli pod Łodzią. Moja matka, choć nie posiadała wykształcenia uniwersyteckiego, podobnie jak ojciec była dobrze obeznana zarówno z polską, jak i zachodnią kulturą. W  pozytywnej atmosferze tolerancji i kultury dorastałem od wczesnego dzieciństwa.

Moje życie zmieniło się radykalnie kiedy armia niemiecka wkroczyła do Łodzi we wrześniu 1939 roku – na cztery dni przed moimi piątymi urodzinami. Podczas niemieckiej okupacji bycie Żydem oznaczało skazanie na śmierć. Szczęśliwie moi rodzice przeżyli. Natomiast z całej reszty rodziny, prócz moich rodziców, przetrwały tylko trzy. Pozostali zginęli.

W 1942 roku Hitler zdecydował wprowadzić tzw. „ostateczne rozwiązanie”, czyli zabicie wszystkich Żydów w Polsce.  Moja najbliższa rodzina, to znaczy moja matka, ojciec i ja rozdzieliliśmy się, ponieważ życie razem byłoby zbyt niebezpieczne. Moi rodzice by przetrwać posługiwali  się zdobytymi na czarnym rynku polskimi dokumentami, podczas gdy ja przetrwałem żyjąc z różnymi polskimi rodzinami jako ich krewny. Przeżyłem dzięki ich odwadze – za ukrywanie Żyda groziła kara śmierci.  

Koszmar niemieckiej okupacji zakończył się dla nas, kiedy w 1944 roku sowiecka armia wkroczyła do wsi, w której moja rodzina ponownie się spotkała. Polska po wyzwoleniu przez Sowietów odzyskała ograniczoną niepodległość, a życie wróciło do względnej normalności. Powróciliśmy do Łodzi do naszego apartamentu sprzed wojny, a mój ojciec, zgodnie ze swoim wykształceniem i znajomością zawodu, został zatrudniony jako dyrektor techniczny w znacjonalizowanym zjednoczeniu zakładów  tekstylnych. Zaraz po wojnie ojciec zdecydował zmienić nazwisko rodowe na Pietrzykowski, którego używał podczas niemieckiej okupacji.

To względnie normalne życie zakończyło się w roku 1948, kiedy Stalin zdecydował o wprowadzeniu w Polsce systemu represyjnego, który trwał aż do jego śmierci. To był kolejny okres mroku. Wkrótce mojego ojca uznano za „wroga klasowego” i natychmiast wyrzucono z pracy. Jako „szpiegowi imperialistycznemu” groziło mu więzienie, a nawet kara śmierci. Mnie jako potomkowi wroga klasowego odebrano prawo do studiowania na jakimkolwiek uniwersytecie.

Mimo to, wykorzystując umiejętności przetrwania zdobyte podczas niemieckiej okupacji, w 1951 roku zdołałem dostać się na Uniwersytet Warszawski. Początkowo studiowałem fizykę, ale po roku przeniosłem się na matematykę.  

Jeszcze przed ukończeniem studiów zacząłem pracę w Dziale (później Instytucie) Maszyn Matematycznych  w Polskiej Akademii Nauk. Cztery lata później zostałem Dyrektorem Badań tego instytutu. W roku 1960 obroniłem w PAN doktorat z matematyki.

W 1955 roku ożeniłem się z moja pierwszą żoną Anną Dyllą. Nasze małżeństwo trwało do 1966 roku. Z tego związku pochodzi córka Agnieszka.

W latach 1964-1965 pełniłem obowiązki Dyrektora w Działu Zastosowań Komputerów w  Ministerstwie Elektronicznych Obliczeń.

W 1965 roku poznałem moją drugą żonę, Annę Szczygielską, którą po rozwodzie z moją pierwszą żoną poślubiłem w 1967 roku, zaraz po naszym przybyciu do Kanady.

W 1967 roku Waterloo University w Kanadzie zaproponował mi posadę na stanowisku Profesora. Ponieważ komunistyczny reżim całkowicie zabraniał emigracji do krajów kapitalistycznych, wraz z moją przyszłą żoną wyjechałem z Polski pod pretekstem odwiedzin rodziny, najpierw do Francji, później do Kanady. Rok później, w roku 1968, rozpocząłem pracę jako profesor zwyczajny  w Dziale Matematyki Stosowanej oraz Informatyki w Waterloo University. Po kilku latach otrzymałem obywatelstwo kanadyjskie, które posiadam do dziś.

Rozpocząłem tam badania naukowe powracając do rezultów  uzyskanych w moich pracy doktorskiej o warunkowych maksimach uogólniając  i wzmacniając uzyskane tam rezultaty, które zostały opublikowane w formie kilku publikacji.

W roku 1970 zdecydowałem zmienić pole swoich badań na  teoretyczną podstawy sztucznej inteligencji. Zająłem się mechanicznym dowodzeniem twierdzeń matematycznych. Uogólniłem metodę unifikacji  J.A. Robinsona na formuły logiki drugiego rzędu. Potem jeszcze bardziej uogólniłem moją metode unifikacji na logikę dowolnego rzędu metoda (omega order logic). Do wyniku końcowego doszedłem wraz z moim “Post Doctorate Associate”, młodym i utalentowanym  matematykiem D.C. Jensenem. Tak się nieszczęśliwie złożyło, że przed opublikowaniem tej pracy, zginął on tragicznie w wypadku samochodowym.   

Po śmierci Jensena porzuciłem pracę nad mechanicznym dowodzeniem twierdzeń i zacząłem wieloletnie badania przy współpracy z moim doktorantem i przyjacielem P.T. Coxem (obecnie emerytowanym profesorem Dalhousie University). Rezultaty naszej pracy opublikowaliśmy w kilkudziesięciu artykułach: część z nich na temat sztucznej inteligencji, inne dotyczyły programowania wizualnego. Wszystkie moje publikacje w ilości 33 zamieszczone są w Research Gate.

W 1978 roku poznałem Glenys Sloan, moją trzecią żonę. Poślubiłem ją, gdy otrzymałem rozwód z Anną. Jesteśmy małżenstwem do dziś i mamy córkę Tashi, która mieszka w Kanadzie.

W 1980 roku Acadia University w Nowej Szkocji zaproponował mi stanowisko Profesora i Dyrektora Szkoły Informatyki w (School of Computer Science). Propozycję przyjąłem i pracowałem na tym stanowisku do 1984 roku.  

W 1984 roku otrzymałem propozycję pracy jako profesor zwyczajny na Technicznym l Uniwersytecie Nowej Szkocji, który po jakimś czasie został przyłączony do Dalhousie University. Tam kontynuowałem współprace z P.T. Coxem na tworzenia hipotez i wizualnym programowanie. W roku 2000 przeszedłem na emeryturę.

Jak dotąd przedstawiłem przede wszystkim fakty dotyczące życia osobistego oraz przebieg pracy akademickiej, co nie stanowi jeszcze pełnego obrazu mojego życia. Dodatkowo zajmowałem sie tak różniącymi się od siebie dziedzinami jak studiowanie i praktykowanie buddyzmu oraz Shambhali i biznesem.

Mój  związek z ideami  Shambhali zaczął się nieco wcześniej niż o nich się dowiedziałem w roku 1973, kiedy zdałem sobie sprawę, że nadmierna eksploatacja   zasobów naturalnych oraz terroryzm grozi globalną katastrofą. Uznałem, że ani polityka, ani religia czy nauka nie są w stanie temu zapobiec. Zacząłem szukać ludzi, którzy aktywnie podzielaliby moje poglądy i dzięki zbiegowi różnych okoliczności spotkałem Chogyama Trungpę Rinpocze, który niedługo potem został moim nauczycielem. Był on niezwykłą, charyzmatycznym i kontrowersyjnym człowiekiem w najpełniejszym tego słowa znaczeniu: mistrz medytacji, poeta, uczony buddyjski, reformator społeczny – to tylko część jego aktywności. Dla mniejsza  największe znaczenie miała jego wizja Oświeconego Społeczeństwa (które nazwał Shambhalą), którą krzewił. Niedługo po naszym pierwszym spotkaniu, dzięki jego wsparciu, zostałem nauczycielem buddyzmu i Shambhali.

Chogyam Trungpa  umarł w roku 1987 w wieku 47 lat. Po jego śmierci zacząłem szukać innego nauczyciela, by móc studiować  i praktykować dzogchen. W końcu, w roku 1995, spotkałem słynnego nauczyciela buddyzmu i dzogczen – Dzigara Kongtrula Rinpocze i zostałem jego uczniem. Studiuję i praktykuję dzogczen pod jego przewodnictwem do dziś. Obecnie mój stosunek do niektórych nauk Dzogchenu jest całkowicie niereligijny. Są dla mnie rodzajem fizyki teoretycznej, która czeka na odpowiedni, ścisły matematyczny model.

Trzeci aspekt mojego życia obejmuje komercyjny rozwój oprogramowania oraz biznes. W roku 1984 wraz z moim przyjacielem P.T. Coxem zdecydowałem wykorzystać wyniki naszych badań nad wizualnym językiem programowania – Prograph – dla celów komercyjnych. Utworzyliśmy firmę deweloperską oprogramowania o nazwie TGS System, której zostałem prezydentem, a następnie prezesem rady nadzorczej. Po początkowym sukcesie (w 1989 roku Prograph otrzymał nagrodę Editor’s Choice magazynu komputerowego MacUser w kategorii Best Development Tool, a dochód ze sprzedaży oprogramowania przekroczył milion dolarów rokcznie) firma zaczęła podupadać. W 1993 roku opuściłem TGS System, a dwa lata później firma ogłosiła upadłość. Więcej na temat programu Prograph można znaleźć w Wikipedii.

W roku 2000 zaraz po zakończeniu pracy w Dalhousie University i przejściu na emeryturę, przeniosłem się wraz z rodziną do Francji gdzie mieszkam z przerwami do dziś (cztery lata wraz z żoną mieszkałem w Polsce).

W 2016 roku uzmysłowiłem sobie, że Shambhala odeszła od wielkiej wizji oświeconej  ludzkości, dlatego też zdecydowałem zakończyć moją relację z tą organizacją. Tym niemniej,  resztę życia postanowiłem poświęcić realizacji tej wizji, jako Społeczeństwa Mądrości (Wisdom Society) co pomogłoby ludzkości uniknąć katastrofy  oraz kontynuować swój rozwój. Pierwszy krok w tym kierunku to utworzenie tej strony internetowej wisdom-society.org, na której zamieszczam artykuły oraz wykłady na ten temat.

Na zakończenie pragnę dodać, że od roku mamy psa imieniem Thor.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back To Top
Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial